خواب دیده ام!
ساعت ٦:٤۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٥ امرداد ۱۳۸٧  

در آسانسور دارد بسته می شود که دخترک می پرد تو.

-        پول ویزیت رو ندادید.

-        ویزیت؟

-        گفتید سردرد دارید.

-        من گفتم؟

-        دیروز می گفتید.

-        خب... گاهی سردرد م یگیرم.

-        واسه همین باید بیاید پیش ما.

-        پیش شما؟

-        مرکز مشاوره ی ما!

-        مشاوره؟

-        مگه نکفتید سردرد دارید؟

-        خب... بله...

-        پس باید بیاید مرکز مشاوره ی ما.

-        ممنون. می تونم شماره تون رو داشته باشم؟

-        شماره؟

-        که وقت بگیرم.

-        ما الان داریم می ریم مرکز مشاوره!

-        الان؟ نه! من دارم می رم خونه ی دوستم.

-        خونه ی دوستتون؟ کجا؟

-        همین جا، طبقه ی 14.

-        شوخی می کنید! این ساختمون 5 طبقه بیشتر نداره.

به کلید های آسانسور نگاه می کنم،‌تا شماره ی 24 داره.

-        ام... ممنون از لطف تون.

-        لطف؟ این وظیفه ی منه که شما رو ببرم به مرکز مشاوره.

-        ولی من فعلن باید برم پیش دوستم. به مشاوره هم فکر می کنم.

-        جای فکر کردن نداره! ما داریم می ریم مرکز مشاوره.

آسانسور همین طور بالا میره. به شماره های بالای در نگاه می کنم. روی 5 متوقفه.

 

 


کلمات کلیدی: نوشته هایم